terug
>

Baanbrekers #8: Tom Hofland

Hij is in 2014 afgestudeerd als toneelschrijver, maar Tom Hofland maakt op dit moment naam als radio- en televisiemaker. Vorige zomer leverde hij, onder de vleugels van de VPRO, zijn eerste documentaireserie af: Heemennekes en Hellehonden. Waarom is Tom deze weg ingeslagen? En kan iedereen die dat zou willen zijn voorbeeld volgen?
 
Wat is Tom? Een televisiemaker, theatermaker of schrijver?
‘Het is natuurlijk het makkelijkst om gewoon iets te kiezen, al is de waarheid dat ik vaak zit te kloten met deze vraag. Ik kan mezelf een ‘creatieve duizendpoot’ noemen, maar word zelf een beetje onpasselijk van die term. Nu klinkt het misschien extra treurig als ik zeg dat ik daadwerkelijk een ‘duizendpoot’ ben, maar vanwege het cliché deze term niet wil gebruiken. Opportunist is ook een term waaraan ik lang heb gedacht. Ik doe gewoon wat ik leuk vind en neem mee wat op mijn pad komt, dat is toch opportunistisch? Helaas kleeft er aan dat begrip ook veel negativiteit, dus dat woord heb ik laten varen. Conclusie: volgens mij ben ik programmamaker en schrijver. Dat zijn twee begrippen die je heel erg breed kunt trekken en daardoor alles kunnen betekenen.’
 
Waarom ben je al vrij kort na je afstuderen een compleet andere weg ingeslagen?
‘Ik heb tijdens mijn middelbareschooltijd vaak gedacht dat ik filmmaker wilde worden, maar vond veel andere dingen net zo leuk. Toevalligerwijs kwam ik op de Open Dag terecht van de opleiding Writing for Performance. Er werd verteld dat op die opleiding naast voornamelijk theater ook literatuur, film en radio op het programma stond; de opleiding werd zo breed mogelijk ingericht. Dat sprak mij wel aan, want hoe langer ik niet hoefde te kiezen, hoe beter. Die behoefte om mijn beroep breed in te vullen is nooit meer weggegaan. Ik denk dat je dat ook ziet als je naar mijn cv kijkt. Ik heb allerlei bijbaantjes gehad: ijscoman, verkoper van herenmode en apentrainer op de apenheul. Ik denk dat ik mijn leven altijd zo zal inrichten. Als mij iets leuk lijkt, ga ik het uitproberen. Als iets niks voor me is, dan stop ik er weer mee. In dat licht vind ik mijzelf nog steeds een beetje een opportunist. Niet dat ik geen principes heb hoor.’
 
Hoe kwam je bij de VPRO terecht?
‘Een collega wees me op een oproep dat de VPRO nieuwe televisiemakers zocht. Hoewel het op zo’n moment soms verleidelijk kan zijn om te denken dat ze jou toch niet zoeken en maar niets te ondernemen, moet je gewoon toehappen. Samen met mijn oud-klasgenoot Pascal van Hulst heb ik een concept geschreven en opgestuurd. Ons idee werd geselecteerd en zodoende mochten we aan de slag. Het is allemaal erg snel gegaan.’
 
Het idee was een documentaireserie over Nederlandse volkslegenden. Waarom dit thema?
‘Ik geloof zelf niet in spoken of in God, ik ben vrij nuchter. Maar ik vind het wel interessant dat je in zaken zoals heksen of geesten kúnt geloven. Het voelt lekker als er iets gebeurt en je kunt niet uitleggen wat het is. Bijvoorbeeld, als er in een donker bos iets in het struikgewas ritselt, en je kunt niet plaatsen wat het is, dan is er sprake van een soort verwondering. We willen de kijker aansporen om ’s nachts zelf het bos in te gaan. Dat je van angst in je broek poept en lekker die verwondering beleeft.’
 
Zijn wij onze aanleg om ons te verwonderen kwijtgeraakt?
‘Stel, ik loop langs de zee en zie een enorme vis zwemmen. Dan pak ik toch gewoon mijn smartphone en check ik even op Wikipedia wat voor vis dat zou kunnen zijn? Ik deduceer wat en dan zal het wel een bruinvis geweest zijn. Maar als ik het niet kan plaatsen, laat ik mijn eigen fantasie er op los. Dan is het misschien geen bruinvis maar één of ander crazy zeemonster. Je maakt er in je hoofd iets bijzonders van. Dat is heel erg belangrijk, want zo ontstaan ideeën. Juist uit de onverklaarbare zaken komen de mooiste verhalen. Dus het is heel erg belangrijk om die verwondering op te blijven zoeken en in stand te houden.’
 
Is dat jouw motto?
‘Nee, mijn motto is dat je moet doen waar je blij van wordt. Ik denk dat dit voor iedereen geldt. Je moet je niet afvragen of je wel werk doet waarvoor je bent opgeleid, want dat maakt helemaal niets uit. Het enige wat telt is dat je plezier aan je werk beleeft en dat je positieve reacties krijgt. Als dit allebei het geval is dan heb je je plek gevonden.’

tekst Yvo Nafzger beeld Rosa de Weerd

Sommige HKU-alumni breiden vol overtuiging het beroepsperspectief van hun opleiding uit. Over de verrassende invulling die zij aan hun kunstenaarschap geven, gaat de nieuwe rubriek Baanbrekers. In aflevering 8: Tom Hofland.

Yvo Nafzger | Redactie   |  

Reacties

Nog geen reacties

Reageer

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen