terug
<
>

Het kleine ZZP-ABC #16

PRESTATIES

Ik presteer gemiddeld, ontdekte ik op reünie van mijn oude middelbare school. De mensen waren dikker en kaler geworden, maar verder niets veranderd. De enthousiaste jongen praatte nog steeds met spuug en het meisje dat zo boos leek op de wereld was een vrouw geworden die haar handtas met witte knokkels tegen zich aan klemde. We droegen kaartjes met onze naam en examenjaar erop. Er werden varianten bedacht op Wat doe jij?, zoals: Waar ben jij mee bezig? en Wie is Helena nu? 
‘Schrijven,’ antwoordde ik, en soms ook: 'eigenaar van een middelgrote MacDonalds.'
 
Schrijfster is een dankbaar beroep waar het om conversaties gaat; mensen hebben er een beeld bij. Vaak gaat het gesprek vooral over het ontkrachten van aannames ('Ja, ik kan er nipt van leven.’ ‘Nee, ik kan niet zomaar aanschuiven bij De Wereld Draait Door.’ ‘Klopt, de kans is groot dat je mij niet kent.’) Dus het eerste kwartier krijg je wel gevuld. Mijn jaargenoten waren een beroepsdwarsdoorsnede van de samenleving geworden. Accountants, restauranthouders, schuldhulpverleners, musicalzangeressen, werklozen en één piloot. Hoe ze over werk praatten hing niet samen met inkomen of status, maar met de mate waarin hun verwachtingen waren uitgekomen.
 
Het meisje dat altijd gevraagd werd om Powerpuff Girls op iedereens kaftpapier te tekenen, kon nu als basisschoollerares haar creativiteit kwijt in de eindmusical van groep 8. De voormalige klasclown die oncoloog was geworden, gaf bitter af op de kwaliteit van het jubileumcabaret. De restauranthouder zei triest dat ze vroeger altijd van die goede cijfers haalde. Sommigen mensen hadden een lijstje met cv-wapenfeiten uit hun hoofd geleerd, dat ze routinematig opdreunden. Anderen begonnen te giechelen, of kaatsten de functie-vraag terug.
 
>>Hoe verder ik doorvroeg, hoe meer hun levens op het mijne gingen lijken<<
 
Afwisseling leek het toverwoord. Zolang er nieuwe projecten op stapel stonden, de werkdagen werden onderbroken door agressiviteitstrainingen (‘echt een uitje’), verantwoordelijkheden gelijk opliepen met het salaris en het behouden van het overzicht, waren wij blije arbeiders. 
Hoe verder ik doorvroeg, hoe meer hun levens op het mijne gingen lijken. Het merendeel zat overdag achter een computer, thuis of op kantoor. Enkelen liepen buiten rond, zoals de jongen die zich liet omscholen tot Natuurgids, richting Eetbare kruiden. 

 
De onderliggende vraag kon je onderverdelen in twee categorieën: Wat presteer je? En Ben je gelukkig?
 Er waren KGB-momenten waarbij de gesprekspartner concreet wilde horen wat ik had gedaan, dacht te gaan doen, en hoe ik dat voor elkaar wilde krijgen. Ik heb geen woord begrepen van een verhaal over een nieuw ICT-project, maar gefascineerd gekeken naar de glinsterende ogen en vurige handgebaren van de programmeur. Zoals we vroeger onze cijfers vergeleken, deden we dat nu met onze banen. Soms las ik in een gezicht dat mijn carrière niet hard genoeg ging, of die van het gezicht harder.
 
De vraag of je gelukkig bent is veel makkelijker te beantwoorden. Geluk = verwachting - realiteit.
 
tekst Helena Hoogenkamp beeld Nik van Es

En eindelijk is er Het kleine ZZP-ABC. Een talisman en feest der herkenning voor de dolende ZZP'er-kunstenaar in de vreemde werkelijkheden van alledag. Lees ook aflevering 15: Overwerkt.

Helena Hoogenkamp & Nik van Es | Redactie   |  

Reacties

Nog geen reacties

Reageer

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen