terug
<
>

Het kleine ZZP-ABC #18

ROTERENDE KIP

Het vrije leven ziet eruit als een industriële hal, waarin groene planten uit het plafond hangen, de autowrakken gewoon zijn blijven staan en de plastic kantoorstoeltjes ongemakkelijk zitten. Ik waan me in de Volkskrantmagazine-bijlage. In de open doorkijkkeuken wordt kip aan het spit bereidt. Het is gevogelte dat humaan is omgebracht, daar proef je niet zoveel van maar de gedachte is lekker.

Mijn redacteur heeft gevraagd of ik een vrolijk stuk wilde schrijven over het ZZP-bestaan. Maar niet over vrijheid. Terwijl dat juist het grote voordeel is van dit verder best onzekere leven: lunchafspraken die feitelijk neerkomen op theedrinken met vrienden, in voormalige fabriekspanden. Waar we drie minuten over zaken praten om ‘zakelijk’ op de bon te mogen/kunnen schrijven. Overdag naar de bioscoop gaan. Bij 50 shades of Grey zaten drie toeristen, een zwerver, en een clubje ZZP-ers in de matinee. De zwerver moest huilen bij de seksscènes.

>>‘Unhappy? You’re not a tree. Move.'<<

Vrijheid is meer dan een flexibele tijdsindeling. De dingen die ik doe, doe ik voor eigen rekening. Na de matinee ook nog de 17.00 uur film meepakken is tijd weggooien, maar wel eigen tijd. Mijn favoriete tegelwijsheid vraagt of je een boom bent. ‘Unhappy? You’re not a tree. Move.’ En dat moven is waarschijnlijk een stuk minder makkelijk in loondienst. Zeker weet ik het niet, omdat ik sinds 2014 niet meer in loondienst zit. Toen zat ik trouwens ook constant in de bioscoop en speelde ik actie- en sterfscenes na voor collega’s.

Waar komt die collectieve behoefte vandaan om met zijn allen naar draaiende kippen te staren? Sinds ik freelance zijn ik en mijn laptop te vinden in horeca-etablissementen door de hele hoofdstad. Een paar jaar geleden waren de open keukens nog dungezaaid. Wel waren er plekken waar ze de stopcontacten hadden afgeplakt, zodat je er je laptop niet kon opladen. Daar vonden ze typende klanten vervelend, omdat die vijf uur lang een tafeltje bezetten op één Spa Rood.

Er waren ook plekken waar iedereen zat. Die heetten Coffee Company. Daar raakte je eerst gedeprimeerd, omdat iedereen om je heen aan zijn roman zat te werken. Dan liep je naar de wc en bleken ze allemaal op Facebook te zitten. Na het wc-bezoek ging je de jongen aan het tafeltje naast je zitten opzoeken op Facebook. Er stonden zoveel tabbladen open en het gratis water met een muntplant erin was ijskoud. Bij de counter bestelde een meisje met plateauzolen ‘muntthee’ en je riep dat dat geen thee is omdat er geen theekruid in zit, het is een verveine en gember aan een lange sateprikker in een glas heet water is ook geen thee, en de jongen aan het tafeltje naast je keek bezorgd. Als je bezorgde blikken van collega’s wilde was je wel in loondienst gebleven.

Beter toeven is het in hippe restaurants. De thee is prijzig en komt in een envelopje met een verhaal van een kind dat dat dankzij jouw theeconsumptie naar school kan, maar overdag is er niemand. Het personeel kijkt je niet weg, de inrichting is rauw, het vlees zachtgegaard, het varken uit elkaar getrokken. Je mag het geen vrijheid noemen omdat het duur is en je alles wat je verdient op zit te maken aan broodjes lokaal buikspek, maar een fabriekshal is een prima plek om te vieren dat je geen boom bent.

tekst Helena Hoogenkamp beeld Nik van Es

En eindelijk is er Het kleine ZZP-ABC. Een talisman en feest der herkenning voor de dolende ZZP'er-kunstenaar in de vreemde werkelijkheden van alledag. Lees ook de aflevering over Quarterlife-gaten of bekijk het tijdloze filmpje van .UNST over de dolende quarterlifer.

Helena Hoogenkamp & Nik van Es | Redactie   |  

Reacties

Nog geen reacties

Reageer

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen