terug
<
>

Het kleine ZZP-ABC #22

VALSHEID IN GESCHRIFTE

Elise had ontdekt hoe je je leeftijd op kon krikken. We maakten bij haar thuis een scan van onze paspoorten, laadden de afbeeldingen in Paint, zoomden 250 procent in. De cijfers van onze geboortedata waren nu grote pixelige legoblokken. Ik was handig met de muis en het kleurpipet en maakte van een 6 een 0. Plotseling waren we oud genoeg voor de coffeeshop. Uitsmijters vonden het logisch dat wij een printje van onze paspoorten meedroegen in plaats van het kwijtraken van het origineel te riskeren. Aan het feest kwam een einde met de ID-plicht, toen jongeren een identiteitskaart moesten overleggen bij de deur. Een halfjaar na invoering werden wij 18 en twee jaar jonger dan onze valse leeftijd.

Nu wil Elise graag worden aangenomen bij een traineeship waarvoor ze niet de juiste achtergrond heeft. Geconcentreerd loop ik haar cv na. ‘Dat vrijwilligerswerk, was dat met kinderen?’ vraag ik. Ze fronst. ‘Er liepen wel kinderen rond op die boerderij, maar ik was daar vooral om zieke pony’s te poetsen.’ Ervaring met kinderen, schrijf ik op. ‘Waren daar ook kinderfeestjes?’ Elise denkt na. ‘Soms moest ik limonade klaarzetten.’ Eventplanner, noteer ik in de kantlijn.

Pimpen is geen liegen, maar een kwestie van herformuleren en kansen zien. Mijn zus is de sollicitatiegoeroe van de familie. Ze geeft nuttige tips, zoals ‘Kun je in je brief dat verhaal verwerken van die bus vol hooligans op weg naar de Arena die jij stil kreeg door moppen te gaan tappen door de microfoon?’ Zelf heeft mijn zus elke keer dat ik haar zie weer promotie gemaakt. Ze stuurt vacatures door waarvoor ik noch de vaardigheden noch de kennis heb, waarmee ze lijkt te zeggen: ‘Ik geloof dat je dit kunt.’

>> Iets ondernemen, alleen om het te kunnen toevoegen aan een lijst, holt uit<<

Ik geloof in mezelf, maar ik geloof ook in de werkelijkheid. Als ik ergens niet geschikt voor ben moet ik elke dag met plankenkoorts naar mijn werk, vol angst om door de mand te vallen. In 2011 werd ik geïnterviewd in een VPRO-documentaire over carrièrebouwers. Op de set ontmoette ik twintigjarigen die al sinds hun veertiende leefden voor hun cv; bij alles wat ze deden zagen ze credits al rollen. Er werd gehuild in deze documentaire. Iets ondernemen, alleen om het te kunnen toevoegen aan een lijst, holt uit.

Mijn cv is vol. De dingen waar ik trots op ben passen niet meer op één A4. Nu moet ik gaan selecteren en dat vind ik oneerlijk tegenover de functies die afvallen. Die heb ik met net zoveel liefde vervuld als banen die ik laat staan omdat ze cooler klinken. Mijn cv is leeg, want ik ben nog nooit ergens de baas van geweest. Zelfstandige zonder personeel is toch een wassen neus; alsof iemand een cadeau geeft dat ik zelf moet betalen. Het is mijn streven om onderaan mijn cv te printen: eigenaar van een middelgrote McDonalds. Dat zou ik er nu al bij kunnen Painten, maar straks voert iemand een ID-plicht voor cv’s in en word ik weer twee jaar jonger.

tekst Helena Hoogenkamp beeld Nik van Es 

En eindelijk is er Het kleine ZZP-ABC. Een talisman en feest der herkenning voor de dolende ZZP'er-kunstenaar in de vreemde werkelijkheden van alledag. Lees ook de U.

Helena Hoogenkamp & Nik van Es | Redactie   |  

Reacties

Nog geen reacties

Reageer

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen