terug
<
>

Het kleine ZZP-ABC #25 (slot)

ZEEP

Mijn eerste baan was verkoopster van hypotheeklastenverlichting. Onder een tl-bak in een kantoorpand boven C&A belde ik mensen op onder etenstijd. De telefoonlijst was gekopieerd uit het telefoonboek, ik ging de achternamen met een N een voor een af.
‘Bent u geïnteresseerd in hypotheeklastenverlichting?’
‘Ja/Nee.’
‘Mag ik u dan een speciale aanbieding doen? /Waarom niet?’
De persoon aan de andere kant van de lijn moest drie keer ‘nee’ zeggen voordat ik mocht ophangen. Ik wist niet precies wat een hypotheek was, maar volgde nauwgezet het script. Bij ingewikkelde vragen vergat ik te praten met de zware stem die moest verbloemen dat ik veertien was. Mijn baas, die via zijn headset meeluisterde, zei dat ik belde als een treurwilg. Ik heb ontslag genomen nadat iemand aangaf dat haar vader niet aan de lijn kon komen omdat hij opgebaard lag in de woonkamer.

Van 2003 tot en met 2014 ben ik in loondienst geweest. Als operateur, als fondsenwerver en marketingcoach, als verkoper van boeken, speelgoed, alcohol, lunchgerechten en het assortiment van Action. De leukste baan was popcorn scheppen in een bioscoop, de stomste het fotograferen van gezinnen die Artis bezochten. Je moet een stukje lucht openlaten boven hun hoofden, waardoor ze er allemaal hetzelfde uitzien.

>>Bescherm je mede-ZZP’ers, stuur mails tijdens kantooruren<<

Begin 2016 begon ik aan een ABC over het ZZP-bestaan. Na drie afleveringen vroeg de eindredacteur of ik niet steeds wilde schrijven dat ik tot ‘s middags vier uur in mijn pyjama rondliep. Toen ben ik opgehouden met in mijn pyjama rondlopen en heb ik een kantoor gehuurd. Onbewust had ik het gevoel dat freelancen een tijdelijke situatie was, iets wat ik zou doen tussen twee banen in. ZZP’en lijkt op loondienstje spelen: het werkt wanneer je een werkplek buitenshuis vindt, collega’s hebt en structuur creëert. De eerste drie maanden las ik alleen stripboeken op mijn kantoor, maar wel op vaste tijden. Ik wil me dan ook hard maken voor de herinvoering van het weekend. Bescherm je mede-ZZP’ers, stuur mails tijdens kantooruren. Laten we elkaars vrije tijd respecteren, waardoor iedereen de mogelijkheid krijgt om rond zes uur te eten en om acht uur in een wit hemd naar een televisieshow of een band te kijken.

‘Gaan varen op een boot van zeep,’ noemde mijn vorige huisgenoot het ZZP-bestaan. Dit weekend stonden we samen in een zwembad in Castricum, waar hij in subtropische hitte moest dj-en. Het overwegend oudere publiek ging los op vinylhits van David Bowie, Whitney Houston en Taylor Dane. Ja, dacht ik, zo kun je ook je geld verdienen. Ineens leek dat niet tijdelijk maar geweldig. Van project naar project vlinderen, lichtgewichtlaptop in de rugtas en een broodtrommel vol pindakaas. Te laat factureren, havo-klassen in Haarlem poëzie-onderwijs proberen te geven (‘Mevrouw, wat rijmt er op Tweede Wereldoorlog?’), dwalen door de HEMA op zoek naar de perfecte multomap. Altijd in mijn agenda op moeten zoeken wanneer ik tijd heb voor koffie en ontdekken dat ik geen tijd heb, omdat ik in principe altijd zou kunnen werken (behalve in het weekend) en dan toch koffie gaan drinken, want waarom zou ik als ZZP’er de voordelen van het freelancebestaan niet mee pakken? Af en toe uitslapen mag, je bent zelfstandig genoeg om in te schatten hoeveel pyjama-dagen er vallen in een jaar.

Vorig jaar heb ik veel lichtbakken van onderaf bekeken. In zwembaden, op kantoren van opdrachtgevers, in bibliotheken en bij de goedkoopste kapper van Amsterdam op een doordeweekse dinsdag. Hypotheeklastenverlichting verkopen is nuttig en belangrijk werk, maar ik ben blij dat ik aan jarenlang dezelfde lichtbak ben ontsnapt.

tekst Helena Hoogenkamp beeld Nik van Es

En opeens is er ZEEP, de slotaflevering van Het kleine ZZP-ABC. Alles nog eens teruglezen? Ga hier naar de vorige aflevering.

Helena Hoogenkamp & Nik van Es | Redactie   |  

Reacties

Nog geen reacties

Reageer

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen